دل کوں دل دار کے نیاز کرے
داؤد اورنگ آبادیدل کوں دل دار کے نیاز کرے
تن کوں آرام و سکھ سوں باز کرے
ہوے تب راگ عشق سوں آگاہ
رگ جاں جب کہ تار ساز کرے
اس سخن کا عجب ہے افسانہ
جو سنے اس کوں اہل راز کرے
صید کرنے کے تئیں کبوتر عشق
طائر دل مثال باز کرے
حرف حق پر اگر ہے دل ثابت
مثل منصور سر نیاز کرے
عاشقاں کوں نیاز ہے لازم
نازنیں گر ادا سوں ناز کرے
شعلۂ عشق اس پہ ہوئے روشن
شمع ساں دل کوں جو گداز کرے
پہنچنے علم کوں حقیقت کے
سیر از نسخۂ مجاز کرے
کوئی اس سرو قد کوں جا بولو
درس دکھلا کے سرفراز کرے
کھول کر زلف عنبریں یک بار
رشتۂ شوق کوں دراز کرے
جو پڑھے تیرے شعر کوں داؤدؔ
آخرش دل کوں عشق باز کرے
dil kun dil dar ke niyaz kare
tan kun aram-o-sukh sun baz kare
hue tab rag ishq sun agah
rag-e-jan jab ke tar saz kare
is sukhan ka ajab hai afsana
jo sune is kun ahl-e-raz kare
said karne ke tain kabutar ishq
tair-e-dil misal-e-baz kare
harf-e-haq par agar hai dil sabit
misl-e-mansur sar niyaz kare
ashiqan kun niyaz hai lazim
naznin gar ada sun naz kare
shola-e-ishq us pe hue raushan
shama san dil kun jo gudaz kare
pahunchne ilm kun haqiqat ke
sair az nuskha-e-majaz kare
koi is sarw qad kun ja bolo
dars dikhla ke sarfaraz kare
khol kar zulf-e-ambarin yak bar
rishta-e-shauq kun daraz kare
jo parhe tere sher kun daud
akhirash dil kun ishq baz kare