خدا کسی کوں کسی ساتھ آشنا نہ کرے
Wali Uzlat (1692–1775)خدا کسی کوں کسی ساتھ آشنا نہ کرے
وگرنہ یار کوں عاشق سوں بے وفا نہ کرے
بھلی ہوائے قیامت عذاب حشر کی صلح
ولے کسی کو خدا کس کا مبتلا نہ کرے
سن التماس نہ کر اب سوں توں جدا مجھ کو
رلا نہ ہنس کے توں کہہ کہہ اجی خدا نہ کرے
کسی صنم کوں اے زاہد توں دل نہ دے بوجھا
وہ بندہ کیا جو مقرر کوئی خدا نہ کرے
تری نگاہ خنک نے جو دل سوں گرمی کی
کلی اوپر یہ نوازش کبھو صبا نہ کرے
لگا چرانے وہ قصاب ہم سوں خنجر چشم
ہمارے حق میں کوئی خیر کی دعا نہ کرے
محیط یاس میں تم نے ڈبائی کشتئ دل
خدا کسی کوں خدا فہم نا خدا نہ کرے
چمن میں دیکھ کہا مجھ کو پی نے آنکھ دکھا
مریض عشق کی دارو یہی دوا نہ کرے
کسی کوں حق نہ کرے شام ہجر یار کی شمع
کسے بغیر اجل رنجۂ فنا نہ کرے
دیا پتنگ کوں گرم الفتی سوں سوزاں ہے
وہ جز دعا دل عاشق بنے دعا نہ کرے
جو تیغ ابروئے جاناں کا سایا پرور ہے
وہ عزلتؔ آرزوئے شہپر ہما نہ کرے
khuda kisi kun kisi sath ashna na kare
wagarna yar kun ashiq sun be wafa na kare
bhali hawa-e-qayamat azab hashr ki sulh
wale kisi ko khuda kis ka mubtala na kare
sun iltimas na kar ab sun tun juda mujh ko
rula na hans ke tun kah kah aji khuda na kare
kisi sanam kun ai zahid tun dil na de bujha
wo banda kya jo muqarrar koi khuda na kare
tiri nigah-e-khunuk ne jo dil sun garmi ki
kali upar ye nawazish kabhu saba na kare
laga churane wo qassab ham sun khanjar chashm
hamare haq mein koi khair ki dua na kare
muhit-e-yas mein tum ne dabbai kashti-e-dil
khuda kisi kun khuda fahm na khuda na kare
chaman mein dekh kaha mujh ko pi ne ankh dikha
mariz-e-ishq ki daru yahi dawa na kare
kisi kun haq na kare sham-e-hijr-e-yar ki shama
kise baghair ajal ranjhu-e-fana na kare
diya patang kun garm alfata sun sozan hai
wo juz dua dil-e-ashiq bane dua na kare
jo tegh-e-abru-e-janan ka saya parwar hai
wo uzlat arzu-e-shahpar huma na kare