کیوں ترے گیسو کوں گیسو بولناں
Siraj Aurangabadi (1712–1764)کیوں ترے گیسو کوں گیسو بولناں
دل میں آتا ہے کہ شبو بولناں
پیچ کھا کر دل مرا چکرت میں ہے
زلف کوں تیری چکابو بولناں
بھول گئی آہو کوں اپنی چوکڑی
تجھ نگہ کوں دام آہو بولناں
یا فلک کی آرسی میں ہے ہلال
یا کسی کا عکس ابرو بولناں
سیکھ گئی گلشن میں تیرے قد ستی
سرو پر قمری نے کو کو بولناں
کان میں ہے تیرے موتی آب دار
یا کسی عاشق کا آنسو بولناں
سامنے اس چہرۂ گلفام کے
ہر گل خوشبو کوں خود رو بولناں
حسن کے لشکر کے راوت ہیں دو چشم
زلف و لب شب خوں کا قابو بولناں
اب چراغ عقل گل کرنی سراجؔ
سوز دل سیں ایک یاہو بولناں
kyun tire gesu kun gesu bolnan
dil mein ata hai ke shabu bolnan
pech kha kar dil mira chukrut mein hai
zulf kun teri chukabu bolnan
bhul gai ahu kun apni chaukari
tujh nigah kun dam-e-ahu bolnan
ya falak ki arsi mein hai hilal
ya kisi ka aks abru bolnan
sikh gai gulshan mein tere qad sati
sarw par qumri ne ko ko bolnan
kan mein hai tere moti ab dar
ya kisi ashiq ka ansu bolnan
samne is chehra-e-gulfam ke
har gul-e-khushbu kun khud ro bolnan
husn ke lashkar ke raot hain do chashm
zulf-o-lab shab khun ka qabu bolnan
ab charagh-e-aql gul karni siraj
soz-e-dil sin ek yahu bolnan