دلبری ہر بوالہوس کی حد سیں افزوں مت کرو
Siraj Aurangabadi (1712–1764)دلبری ہر بوالہوس کی حد سیں افزوں مت کرو
مفلس بے قدر کوں یک پل میں قاروں مت کرو
مت چڑھاؤ آستیں تم قتل کرنے پر مرے
اپنے دامن کوں عبث آلودۂ خوں مت کرو
مہربانی کی طرح پہلی نہ بھولو یک بیک
بیت ابرو کوں تم اپنی تازہ مضموں مت کرو
لذت مستی اگر دل کوں تمہارے ہے عزیز
جب تلک دیوانہ ہوئے تب لگ فلاطوں مت کرو
اپنے عاشق کوں دکھاؤ جلوۂ ایماں فریب
عقل کی رکھتا ہے بو زاہد کوں مجنوں مت کرو
کر دیے ہیں عاشقوں نے خون اپنے کوں سبیل
پنجۂ نازک کوں مہندی لالہ گلگوں مت کرو
چھوڑ دیو تا آتش حسرت میں جل کر خاک ہوئے
لاشۂ عاشق کوں مرنے بعد مدفوں مت کرو
عاشقوں کوں اس دوبالا کیف کی برداشت نئیں
خط کی سبزی لب کی شکر ساتھ معجوں مت کرو
خود بخود بے خود ہوا ہے دیکھ کر تم کوں سراجؔ
اس قدر ناز و ادا کا سحر و جادو مت کرو
dilbari har bawalhos ki had sin afzun mat karo
muflis-e-be qadr kun yak pal mein qarun mat karo
mat charhao astin tum qatl karne par mire
apne daman kun abas aluda-e-khun mat karo
mehrbani ki tarah pahli na bhulo yak bayak
bit abru kun tum apni taza mazmun mat karo
lazzat-e-masti agar dil kun tumhare hai aziz
jab talak diwana hue tab lag falatun mat karo
apne ashiq kun dikhao jalwa-e-iman fareb
aql ki rakhta hai bu zahid kun majnun mat karo
kar diye hain ashiqon ne khun apne kun sabil
panja-e-nazuk kun mehndi lala gulgun mat karo
chhor dew ta atish hasrat mein jal kar khak hue
lasha-e-ashiq kun marne baad madfun mat karo
ashiqon kun is dobala kaif ki bardasht nain
khat ki sabzi lab ki shukr sath maajun mat karo
khud bakhud be khud hua hai dekh kar tum kun siraj
is qadar naz-o-ada ka sahar-o-jadu mat karo