جلوۂ جاں فزا دکھاتا رہ
Siraj Aurangabadi (1712–1764)جلوۂ جاں فزا دکھاتا رہ
دل بے جان کوں جلاتا رہ
دل ہمارا غریب خانہ ہے
گاہ گاہ اس طرف بھی آتا رہ
خشک ہوتے ہیں دم بدم لب زخم
آب شمشیر کا پلاتا رہ
عشق آتا ہے فوج غم لے کر
تجھ کوں کہتا ہوں ہوش، جاتا رہ
تاکہ خوش ہووے گل بدن بلبل
اکثر اپنی غزل سناتا رہ
منصب عشق ہے اگر تجھ کوں
نوبت آہ کوں بجاتا رہ
شمع رو سیں سراجؔ جا کر بول
کہ پتنگوں کوں مت جلاتا رہ
jalwa-e-jan faza dikhata rah
dil-e-be jan kun jalata rah
dil hamara gharib khana hai
gah gah is taraf bhi ata rah
khushk hote hain dam badam lab-e-zakhm
ab-e-shamshir ka pilata rah
ishq ata hai fauj-e-gham le kar
tujh kun kahta hun hosh, jata rah
take khush howe gul badan bulbul
aksar apni ghazal sunata rah
mansab-e-ishq hai agar tujh kun
naubat-e-ah kun bajata rah
shama ro sin siraj ja kar bol
ke patangon kun mat jalata rah