بہ شغلِ انتظارِ مہ وشاں در خلوتِ شب ہا
Mirza Ghalib (1797–1869)بہ شغلِ انتظارِ مہ وشاں در خلوتِ شب ہا
سرِ تارِ نظر ہے رشتۂ تسبیحِ کوکب ہا
کرے گر فکر تعمیرِ خرابی ہائے دل گردوں
نہ نکلے خشت مثلِ استخواں بیرونِ قالب ہا
عیادت ہائے طعن آلودِ یاراں زہرِ قاتل ہے
رفوئے زخم کرتی ہے بہ نوکِ نیشِ عقرب ہا
کرے ہے حسنِ خوباں پردے میں مشاطگی اپنی
کہ ہے تہ بندۂ خط سبزۂ خط در تہِ لب ہا
فنا کو عشق ہے بے مقصداں حیرت پرستاراں
نہیں رفتارِ عمرِ تیز رو پابندِ مطلب ہا
اسد کو بت پرستی سے غرض درد آشنائی ہے
نہاں ہیں نالۂ ناقوس میں در پردہ یا رب ہا
ba shaghl-e-intizar-e-mah washan dar khalwat-e-shab ha
sar-e-tar-e-nazar hai rishta-e-tasbih-e-kaukab ha
kare gar fikr-e-taamir-e-kharabi ha-e-dil gardun
na nikle khisht misl-e-ustukhwan beron-e-qalib ha
ayadat ha-e-taan alud-e-yaran zahr-e-qatil hai
rafu-e-zakhm karti hai ba nok-e-nesh-e-aqrab ha
kare hai husn-e-khuban parde mein mashshatagi apni
ke hai tah banda-e-khat sabza-e-khat dar tah-e-lab ha
fana ko ishq hai be maqsadan hairat parastaran
nahin raftar-e-umr-e-tez ro paband-e-matlab ha
asad ko but parasti se gharaz dard ashnai hai
nihan hain nala-e-naqus mein dar parda ya rab ha