اے خوشا وقتے کہ ساقی یک خمستاں وا کرے
Mirza Ghalib (1797–1869)اے خوشا وقتے کہ ساقی یک خمستاں وا کرے
تار و پودِ فرشِ محفل پنبۂ مینا کرے
گر تبِ آسودۂ مژگاں تصرف وا کرے
رشتۂ پا شوخیٔ بالِ نفس پیدا کرے
گر دکھاؤں صفحۂ بے نقشِ رنگِ رفتہ کو
دستِ رد سطرِ تبسم یک قلم انشا کرے
جو عزا دارِ شہیدانِ نفس دزدیدہ ہو
نوحۂ ماتم بہ آوازِ پرِ عنقا کرے
حلقہ گردابِ جوہر کو بنا ڈالے تنور
عکس گر طوفانیٔ آئینۂ دریا کرے
یک درِ بر روئے رحمت بستہ دورِ شش جہت
نا امیدی ہے خیالِ خانہ ویراں کیا کرے
توڑ بیٹھے جب کہ ہم جام و سبو پھر ہم کو کیا
آسمان سے بادہ گل فام گر برسا کرے
ناتوانی سے نہیں سر در گریبانی اسدؔ
ہوں سراپا یک خمِ تسلیم جو مولا کرے
ai khusha wqte ke saqi yak khumistan wa kare
tar-o-paud-e-farsh-e-mahfil pumba-e-mina kare
gar tab-e-asuda-e-mizhgan tasarruf wa kare
rishta-e-pa shokhi-e-bal-e-nafas paida kare
gar dikhaun safha-e-be naqsh-e-rang-e-rafta ko
dast-e-rad satr-e-tabassum yak qalam insha kare
jo aza dar-e-shahidan-e-nafas duzdida ho
nauha-e-matam ba awaz-e-pur-e-anqa kare
halqa girdab-e-jauhar ko bana dale tannur
aks gar tufani-e-aina-e-dariya kare
yak dar-e-bar ru-e-rahmat basta daur-e-shash jihat
na ummidi hai khayal-e-khana wiran kya kare
tor baithe jab ke ham jam-o-subu phir ham ko kya
asman se bada gul fam gar barsa kare
natawani se nahin sar dar garebani asad
hun sarapa yak kham-e-taslim jo maula kare