کھلا جب چمن میں کتب خانہء گل
Allama Iqbal (1877–1938)کھلا جب چمن میں کتب خانہء گل
نہ کام آیا ملا کو علم کتابی
متانت شکن تھی ہوائے بہاراں
کہا لالہ آتشیں پیرہن نے
کہ اسرار جاں کی ہوں میں بے حجابی
سمجھتا ہے جو موت خواب لحد کو
نہاں اس کی تعمیر میں ہے خرابی
نہیں زندگی سلسلہ روز و شب کا
نہیں زندگی مستی و نیم خوابی
حیات است در آتش خود تپیدن
خوش آں دم کہ ایں نکتہ را بازیابی
اگر ز آتش دل شرارے بگیری
تواں کرد زیر فلک آفتابی
khula jab chaman mein kutub khanah gul
na kam aya mila ko ilm-e-kitabi
matanat shikan thi hawa-e-baharan
kaha lala-e-atishin pairahan ne
ke asrar-e-jan ki hun main be hijabi
samajhta hai jo maut khwab-e-lahad ko
nihan us ki taamir mein hai kharabi
nahin zindagi silsila roz-o-shab ka
nahin zindagi masti-o-nim khwabi
hayat ast dar atish-e-khud tapidan
khush an dam ke ain nukta ra bazyabi
agar ze atish-e-dil sharare bagiri
tawan kard zer-e-falak aftabi